Historia zboru i Kościoła

W latach 40-tych XIX stulecia poprzez wszystkie kraje Ameryki i Europy przeszła wielka fala ożywienia religijnego. Ogromne rzesze ludzi, wywodzących się z różnych ugrupowań kościelnych, pozostawało pod wielkim wrażeniem biblijnej nauki o rychłym powrocie Chrystusa. Zainteresowanie ową prawdą płynęło z odkrycia i zrozumienia proroczych przepowiedni Pisma Świętego m.in. Księgi Daniela i Apokalipsy św. Jana. Dość liczna grupa entuzjastów powrotu Chrystusa, skupiona wokół kaznodziei baptystycznego Williama Millera, ustaliła nawet konkretną datę tego wydarzenia. Niespełnienie się przepowiedni przyniosło ich głosicielom gorzkie rozczarowanie. Spośród tych, którzy rozczarowanie przeżyli, pewna mała grupa pozostała jednak wierna raz przyjętej nauce o powrocie Pana. Ci uważnie i z modlitwą przeanalizowali raz jeszcze proroctwa, by zrozumieć, że wyznaczony czas odnosi się do innego wydarzenia w dziejach zbawienia człowieka, mianowicie rozpoczęcia się sądu Bożego; przyjście Chrystusa natomiast pozostaje w dalszym ciągu sprawą przyszłości.

W roku 1863 owa grupa wierzących zorganizowała się w denominację znaną odtąd jako Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. W swojej działalności Kościół Adwentystów podjął kontynuację dzieła Reformacji, przywracając chrześcijaństwu wiele zniekształconych i zapomnianych prawd biblijnych, m.in. Zwracając uwagę na świętość siódmego dnia tygodnia, czyli soboty i bliskości powtórnego przyjścia Chrystusa. Opierając zaś swe zasady wiary i działania na naukach Pisma Świętego, stał się organizacją spójną i międzynarodową. Wśród pionierów Kościoła wyróżnić należy Ellen Gould White (1827-1915), która położyła ogromne zasługi w budowę struktury organizacyjnej i doktrynalnej wspólnoty, jest autorką licznych publikacji, tłumaczonych na wiele języków świata; James White (1812-1881), Joseph Bates (1792-1872) czy Michał Belina Czechowski (1818-1876), Polak, były kapłan rzymskokatolicki, pionier adwentyzmu w Europie.

Do Polski idea drugiego adwentu trafiła z końcem lat osiemdziesiątych XIX w, natomiast w roku 1921 powstała organizacja kościelna Adwentystów Dnia Siódmego.

HISTORIA ZBORU W SOSNOWCU

Poselstwo Adwentowe przyniósł do Sosnowca w 1926 roku, brat Enoch Krygier. Pierwszymi członkami zboru byli: siostra Małgorzata Matuszewska i braterstwo Cynckowie, w mieszkaniu których odbywały się nabożeństwa. Zbór powiększał się o nowych wyznawców.

Do powstania i założenia fundamentów sosnowieckiego zboru w dużej mierze przyczynili się bracia: Krygier, Felte, Stekla. Od 1932 roku nabożeństwa odbywały się w wynajętym lokalu w Modrzejowie przy ulicy Gdańskiej. W tym czasie Zbór liczył już trzydziestu pięciu członków, a w chwili wybuchu II wojny światowej -- pięćdziesięciu pięciu członków. Po zakończeniu wojny do pracy scalania Zboru, przystępują bracia: Edward Bujak i Jan Skrzypaczek, który zostaje kaznodzieją okręgowym. W 1959 zakupiono budynek przy ulicy 1-go Maja 37, po przeprowadzeniu remontu urządzono w nim Kaplicę na osiemdziesiąt miejsc. Uroczyste poświęcenie nastąpiło 10.X.1959 roku.

Z czasem Zbór rozrastał się, przybywało nowych wyznawców, a imię Boże było rozsławiane przez głoszenie Ewangelii. W lipcu 1978 roku Kaplica naszego Kościoła została przeniesiona na ulicę 1-go Maja 22, gdzie znajduje się obecnie.

Dzięki Bożej pomocy odbywały się ciekawe wykłady ewangelizacyjne jak na przykład: „W poszukiwaniu zagubionej drogi", „Co mówił Jezus", „Nowe Życie", „Chrześcijanin a współczesność", „Proroctwa Apokalipsy". Cieszyły się one zawsze zainteresowaniem.

Systematycznie prowadzone są kursy odwykowe „Rzucam palenie", na których w praktyczny sposób można uwolnić się z nałogu. Prowadzona jest także „Szkoła Zdrowego Gotowania". Na tych spotkaniach odpowiadamy na pytania: jak żyć zdrowo we współczesnym świecie, z jakiej diety korzystać i czy możliwe jest prowadzenie zdrowego stylu życia. Można również degustować rozmaite potrawy.